บทที่ ๑ ธรรม หมวด ๒

๑. ธรรมมีอุปการะมาก ๒ (สติ, สัมปชัญญะ)

ธรรมสองอย่างที่ช่วยเกื้อกูลในการทำความดีให้สำเร็จ ประกอบด้วย:

1. สติ (Sati): ความระลึกได้, การไม่เผลอ
2. สัมปชัญญะ (Sampajañña): ความรู้ตัว, การรู้ชัดว่าทำอะไรอยู่

๒. ธรรมเป็นโลกบาล ๒ (หิริ, โอตตัปปะ)

ธรรมะที่ช่วยรักษาโลกไว้ไม่ให้วุ่นวาย:

1. หิริ (Hiri): ความละอายต่อการทำชั่ว, ละอายต่อบาป
2. โอตตัปปะ (Ottappa): ความเกรงกลัวต่อผลของความชั่ว, กลัวโทษที่จะตามมา

๓. ธรรมอันทำให้งาม ๒ (ขันติ, โสรัจจะ)

ธรรมะที่ทำให้กาย วาจา ใจ ของบุคคลมีความงดงาม:

1. ขันติ (Khanti): ความอดทน, การทนทานต่อความลำบากหรือความไม่พอใจ
2. โสรัจจะ (Soracca): ความเสงี่ยม, ความสงบเสงี่ยมเรียบร้อย, การไม่ล่วงเกินผู้อื่น

๔. บุคคลหาได้ยาก ๒ (ปุพพการี, กตัญญูกตเวที)

บุคคลที่หาได้ยากในโลก ประกอบด้วย:

1. ผู้ทำอุปการะก่อน (ปุพพการี): ผู้ที่ทำความดี หรือช่วยเหลือผู้อื่นก่อน
2. ผู้รู้คุณและตอบแทน (กตัญญูกตเวที): ผู้ที่รู้ซึ้งถึงคุณความดี และตอบแทนคุณนั้นอย่างเหมาะสม