บทเรียนธรรมศึกษา

บทที่ ๒: ไตรสรณคมน์

พระรัตนตรัย (รัตนะ ๓) คือ พุทธะ ธัมมะ และสังฆะ เป็นสิ่งมีค่าสูงสุดในพุทธศาสนา

คือ การถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง (สรณะ) อย่างแท้จริง โดยมีศรัทธาและความเคารพ

คือ การยอมรับว่าพระพุทธเจ้าเป็นศาสดา, พระธรรมเป็นคำสั่งสอนที่ต้องปฏิบัติ, และพระสงฆ์เป็นผู้ปฏิบัติตามคำสอนที่ควรแก่การนับถือ

เช่น การเปล่งวาจาปฏิญาณตนต่อหน้าพระพุทธเจ้าโดยตรง (เป็นอุบาสก/อุบาสิกา) หรือการได้รับ **เอหิภิกขุอุปสัมปทา**

การกล่าวคำปฏิญาณตนถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งต่อหน้าพระสงฆ์ (มักใช้ควบคู่กับการรับศีล ๕)

สรณคมน์จะขาดเมื่อ **ไปนับถือศาสดาอื่นเป็นที่พึ่งสูงสุด** อย่างจริงใจ (โดยมีเจตนาอย่างแน่วแน่)

สรณคมน์จะเศร้าหมองเมื่อมีความสงสัย (วิจิกิจฉา) ในพระรัตนตรัย หรือประพฤติตนไม่สมควร

เป็นเหตุให้ได้ชื่อว่าเป็นพุทธศาสนิกชน, เป็นรากฐานของกุศลกรรม, และนำไปสู่ความเจริญก้าวหน้าในธรรม