บทที่ ๒ นิพพิทา: ความหน่าย

บทที่ ๒: นิพพิทา: ความหน่าย

นิพพิทา (Nibbida): ความเบื่อหน่าย ความคลายกำหนัด หมายถึง การเห็นแจ้งในโทษของสังขาร (ความไม่เที่ยง ความเป็นทุกข์) จนเกิดความเบื่อหน่ายในโลกและกิเลส

๑. โลกกับผู้ข้องและไม่ข้องอยู่ในโลก

ผู้ข้องอยู่ในโลก คือผู้ที่ยังถูก **ตัณหา** ครอบงำ ส่วนผู้ไม่ข้อง คือผู้ที่เห็นแจ้งไตรลักษณ์และเริ่มวางเฉยในสังขาร

๒. มารและทางพ้นจากบ่วงของมาร

มาร (ผู้ขัดขวางความดี) ได้แก่ กิเลส, ขันธ์, กรรม, เทวบุตร และมัจจุ ทางพ้นจากบ่วงมารคือการเจริญวิปัสสนาจนบรรลุธรรม

๓. ปฎิปทาแห่งนิพพิทา: วิธีไปสู่ความหน่าย

การพิจารณาสังขารด้วย **วิปัสสนาญาณ** เพื่อให้เห็น **ไตรลักษณ์** อย่างต่อเนื่อง

๔. สิ่งที่ปิดบังไม่ให้เห็นในกฎไตรลักษณ์

• อนิจจัง ถูกปิดบังด้วย **ฆนสัญญา** (ความสำคัญมั่นหมายว่าเป็นก้อน)
• ทุกขัง ถูกปิดบังด้วย **อิริยาบถ** (ความเข้าใจผิดว่าการเคลื่อนไหวเป็นการพักผ่อน)
• อนัตตา ถูกปิดบังด้วย **อัตตสัญญา** (ความสำคัญมั่นหมายว่าเป็นตัวตน)