บทเรียนธรรมศึกษา

บทที่ ๒: ไตรสรณคมน์

ไตรสรณคมน์: การถึงพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง (สรณะ) อันได้แก่ พระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์

สมัยพุทธกาลทำโดย **เอหิภิกขุอุปสัมปทา** (พระพุทธเจ้าประทานการบวชเอง) หรือการกล่าวคำปฏิญาณต่อหน้าพระพุทธเจ้า

ทำโดยการกล่าวคำปฏิญาณตนต่อหน้าพระสงฆ์ โดยกล่าวคำว่า **พุทธัง สรณัง คัจฉามิ, ธัมมัง สรณัง คัจฉามิ, สังฆัง สรณัง คัจฉามิ**

สรณคมน์จะขาดเมื่อผู้ถือสรณะ **ไปนับถือศาสดาอื่น** (ศาสนาอื่น) อย่างจริงจัง หรือกล่าวคำปฏิเสธพระรัตนตรัย

สรณคมน์จะเศร้าหมองเมื่อผู้ถือสรณะมีความสงสัยในพระรัตนตรัย (วิจิกิจฉา) หรือประพฤติปฏิบัติตนไม่เหมาะสม

ไม่ถือว่าขาดสรณะหากไปร่วมพิธีทางศาสนาอื่นตามมารยาท หรือไม่ได้เจตนาปฏิเสธ